De PvdR over terrorisme en privacy (maar we komen er nog op terug!)

Wie dacht dat de Partij van de Radicalissimo’s (PvdR) alleen op haar kont zat en belastinggeld aan het verbranden was, heeft het mis. Toegegeven en plein publique; was het wat stil omtrent de radicaal-democratische partij, maar dat wil niet zeggen dat ze nergens mee bezig waren (later meer daarover).

Vandaag wil de turboradicale partij voor hyperdemocratie weer wat kwijt aan het oh zo gewone volk. In eerste instantie vertellen we iets over ‘terrorisme’ en in de tweede plaats doen we hetzelfde met ‘privacy’, maar we komen er nog op terug. Neem, lees en vooral: participeer (ofzo)!

Terrorisme ligt de PvdR nauw aan het hart. Het is me nogal wat als je jezelf op wilt blazen voor een doel dat een ander bedacht heeft! Wat dat betreft: res-pect! Aan de andere kant verdient terrorisme nog meer res-pect. Als je echt ergens van overtuigd bent, dan moet je zorgen dat het zo wordt als je wilt, tenslotte.  Zielige petitietjes insturen, met een gebald vuistje op tafel slaan en vervolgens denken dat het goed komt, is een sargassosteephoisme, wat ‘hoogcultuur’ is voor ‘ga nie werke’.

Hier, door dit soort poortjes moet je gewoon turbosnel heen kunnen rennen. Daarom stelt de PvdR voor chips in mensen te douwen, die die poortjes kunnen lezen en dat ze dan opengaan (als het ware)

Sowieso juicht de PvdR alle initiatieven van harte toe die het makkelijker maken om door OV-poortjes te komen (chip in je lijf), dat ze je ‘tracken’ kan ons niks schelen, we hebben meestal immers haast (snel snel).

Privacy, beste mensen, is uitgevonden door de beheersklasse ter bescherming van het eigen bezit! Ga maar na: als je geen bezit hebt, heb je ook geen privacy. Met andere woorden: het is de elite die bescherming wil, bescherming van privacy.

Het gewone volk echter wordt nooit iets gevraagd en daarnaast zal ‘privacy’ hen worst wezen (daar weten wij overigens nog een goed gerecht mee): zij hebben (= bezit) niks te verbergen, zij willen alleen snel door OV-poortjes! Gaan we hierover Kamervragen stellen? Nee, we gaan bommuh legguh (niet echt hoor!)!