PvdR – Werkbezoek en standpunt veehouderij

 

Van de week mocht ik met een delegatie parlementariërs een bezoek brengen aan de veehouderij sector. Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet wist wat ‘veehouderij’ betekende. ‘Vee’, dat waren dieren togh? Waarom zou je die houden of bedoelde ze dat er mensen waren die van dieren hielden? Een lastige semantische kwestie leek mij, een leerzame dag lag in het verschiet.

Onderweg naar het werkbezoek toe voerde ik wat gesprekjes met de zakkenvullers parlementariërs. Ik moest wat; en contacten hebben leek me sowieso handig. Ik wilde tenslotte niet al teveel tijd verliezen met het zoeken naar het koffiezetapparaat in de Tweede Kamer, als de PvdR, de turboradicale partij voor hyperdemocratie, de Kamer in zou denderen.

Mijn aanstaande eigengeilneven collega’s waren nogal verbaasd over het feit dat de PvdR nog geen duidelijk gedefinieerd partijprogam had. HELMA ‘De Tank’ Neppérus: ‘Zeg kerel, waarom hebben jullie nog geen helder beleid gericht op het vullen van de eigen zakken en het laten verpieteren van het schorremorrie besturen van dit land?’ Nou, Helma’ zei ik, ‘dat komt omdat wij de turboradicale partij voor hyperdemocratie zijn.

De Koning van Spanje en ik hebben ons altijd ontzettend verbaasd over al die oude politici die menen dat de ander ‘zwabberd’, ‘geen visie heeft’ en ‘verkiezingsbeloftes breekt’. Snappen ze het dan echt niet? Voor wie zat men ook alweer in het Parlement? Pwecies, voor ons, voor U. Waar komt de arrogantie vandaan dat men ‘wel even bepaalt wat er de komende jaren moet gebeuren’? Waarom zou je dat vastleggen? De PvdR heeft geen vast program, omdat wij er zijn voor U! U bepaalt wel even wat er moet gebeuren, dat is pas hyperdemocratie, dat is pas turbo-inspraak. Verkiezingsbeloftes breken? De PvdR doet geen verkiezingsbeloftes. Wij formuleren wel standpunten op basis van wat u wilt – zolang het maar radicaal is -, maar pinnen ons daar niet op vast; daar kunt U ons op afrekenen!

Het is toch van de zotte dat men zich vier jaar lang wil ketenen aan een paar loze beloftes. Net of er niets gebeurd in vier jaar. Tijd heelt alle wonden, zeggen ze, maar dat betekent ook dat tijd verandering brengt. Als tijd verandering brengt, dan betekent dat tijd zorgt voor dynamiek en aan dynamiek dien je je aan te passen. De PvdR is hyperdynamisch. De traditionele partijen wringen zich in allerlei bochten om zich te houden aan het verkiezingsprogramma terwijl ze constant ingehaald worden door de tijd. Wij zullen ons telkenmale aanpassen aan uw visies. Maar genoeg over ons nu, terug naar U en het werkbezoek.

We kregen een rondleiding door de politiek-neutrale organisatie Varkens In Nood. Ter voorbereiding had ik een stukkie gelezen over deze club op het ironisch-satrisch-quasi-onderhoudend-salonblog Panzerfaust.org. Men vertelde dat varkens ook gevoelens kenden en dat beesten er niet alleen waren om opgevreten te worden. ‘Wacht es ff’, dacht ik, ‘ik had toch echt iets anders gelezen.’ Ik had echter niet lang de tijd om hierover na te denken, omdat we verder moesten. We werden meegenomen naar een enorme hal waarin uitgelegd werd ‘dat het ook anders kon’ – ik hoorde niet alles wat de medewerkster zei, vanwege de herrie. In de hal zaten varkentjes heerlijk te badderen met een LekkerWijf®©™ erbij. ‘Maar, wat kon anders?’, dacht ik.

Het leek de normaalste zaak van de wereld : in een enorme hal zaten allemaal varkentjes met een LekkerWijf®©™ in bad. Was dit het dat ‘anders kon?

U moet begrijpen dat het een schok voor mij was te horen dat al dat lekkere vlees, waar mijn bord elke dag mee was overladen, grotendeels van varkentjes kwam en niet uit de fabriek. Een nog grotere schok was het echter om te zien dat het vlees zo inefficiënt geproduceerd werd. ‘Vind je het gek dat de mensen uit die achterbuurt dus geen normaal homp stuk vlees kennen vreten’, mompelde ik zachtjes, nogal hyperverontwaardigd wordend. Natuurlijk kon het anders! Je moest die beesten wel in een enorme hal douwen, maar dan niet in bad met een LekkerWijf®©™ erbij. Een gewone boer die ik op de terugweg sprak bevestigde mij dit. ‘Kiek’, zei ‘ie, ‘willie zo goedkoop as meugluk producer’n, zoda’ iedereen vlees ken vret’n dan mot je die verrekens zo dicht as meugluk op elkaer stouw’n.’

Terug op het Partijbureau had mijn collega, de Koning van Spanje, nagedacht over de veehouderij. ‘Dag collega’, zei hij, ‘ik heb eens nagedacht over de veehouderij. Zoals je misschien weet, komt vlees van beesten, – wat beschaamd knikte ik, ja, dat had ik vandaag geleerd – wij willen dat iedereen vlees kan eten, toch?’ Ik knikte. ‘Nou, dan moeten we dus zorgen dat we zo goedkoop mogelijk vlees verbouwen.’ Helder. ‘Kijk, ik heb een maquette van bananen gemaakt’, zei de Koning van Spanje, ‘Dat maakt wel duidelijk hoe ik denk dat we het beste vlees kunnen verbouwen’. De maquettes lieten aan duidelijkheid niets te wensen over, evenals de mening van de boer die ik eerder sprak. Op basis van deze informatie formuleert de turboradicale partij voor hyperdemocratie zijn standpunt over de veehouderij.

 

De Koning van Spanje had een maquette gemaakt van bananen om te laten zien hoe je het effectiefste vlees kunt verbouwen. Een banaan staat voor duizend varkens en de bedoeling is om de beesten te stapelen in flats.

Het idee is even simpel als briljant: de stapelmogelijkheden zijn schier eindeloos

Standpunt PvdR veehouderij:
Vlees is lekker, vlees komt van beesten. De PvdR meent dat iedereen recht op vlees heeft, daarom moet er veul vlees worden geproduceerd. Het produceren van veul vlees gaat het beste en het goedkoopste in varkensflats. Er moet derhalve snel vlees in varkensflats verbouwd worden.

De subsidie op de zogenaamd biologisch-ecologische landbouw wordt per direct opgeheven. Biologisch-ekologische boeren zijn de producenten van de overklasse, omdat zij de vleesprijs onnatuurlijk opdrijven en daarmee moedwillig een klassenmaatschappij in stand houden. Voornoemde boeren zijn een archaïsch restdeel van de klassenoverheersing en verdienen geen plaats in de maatschappij die de PvdR voor ogen staat.

Het Eko-keurmerk, misleidend keurmerk voor de overklasse van stinkende rijkaards, restant uit de klassenmaatschappij, wordt per ommegaande afgeschaft.