PvdR - Europastandpunt

Een daggie later dan de traditionele, oude politici toog de Koning van Spanje, als afgevaardigde van de PvdR naar Groningen om van de burger te horen wat ze nou van Europa vonden.

De politici van de PvdR zijn waardige gasten, maar ‘ze lusten er wel eentje’. Ik had de Koning van Spanje nog gewaarschuwd. Ik zeg: ‘Koning’, zeg ik, ‘kijk nou alstublieft uit dat je niet teveel biertjes in te korte tijd naar binnen slaat, want straks ga je dingen beloven die we niet waar kunnen maken.’ De Koning van Spanje had me toevertrouwd echt wel even goed uit te kijken dat dat hem niet zou gebeuren.

Hij bond mij op het hart dat hij ook wel door had dat de kloof tussen burger en politiek op deze wijze alleen maar groter zou worden. De Koning van Spanje had dat aan de lijve ondervonden: uit pure fustratie bracht hij zichzelf telkens een kerf toe als een politicus weer es niet een belofte inloste. De laatste keer dat hij dat deed was toen de fiscalisering van de PvdA WAO niet doorging. Over het onderzoek naar de Irak-missie heb ik wijselijk mijn mond gehouden. Desondanks hield ik mijn hart vast: het was ultramooi weer.

De Koning van Spanje op de markt in Groningen: ‘Luister Gassies, wat vinden jullie nou van Europa?

De Koning van Spanje had voor de gelegenheid een Koningsblauw kek pakkie aangetrokken. Het pak had ook een symbolische betekenis: ‘Ben je met Europa de Pino?’ Na een tijdje belde de Koning van Spanje mij op: ‘Kenker Zeg hoor es ouwe, ik ben het hier dus kenker zat. Mag ik nu niet naar de terrasjes toe?’ ‘Ja, prima’, zei ik, ‘maar houd je in en verzamel zoveel mogelijk informatie hè?’ De verbinding werd verbroken. Het was twaalf uur.

Rond zeuven uur ‘s avonds begon ik me zorgen te maken. Ik had mijn collega al drie keer gebeeld en kreeg telkens zijn voicemail: ‘Hey hallo, met de voicemail van de Koning van Spanje. Heb je iets leuks met alcohol? Spreek dan wat in, sta ik meestal binnen een uurtje bij je op de stoep’. Die voicemail moest ‘ie toch eens veranderen, bedacht ik me wat toornig wordend, een voicemail is toch geen levend ding? Hoe ken kun je daar nou mee praten? Een kwartiertje later kreeg ik een telefoontje van de Groninger politie, of ik die muppet niet op kon halen, omdat hij de schoonmaakdienst hinderde daar hij midden op de weg lag. De Koning van Spanje was nog net genoeg bij zinnen geweest om mijn mobiele nummer op zijn pak te schrijven.

Het pak van de Koning van Spanje was wat verkleurd nadat hij ettelijke uurtjes midden op straat in een plas had gelegen

Ik ben de beroerdste niet en haalde mijn collega op. Op het Partijbureau voelde ik hem stevig aan de tand. Dat was vrij lastig, omdat hij zijn zatte kop op een bureautje moest ondersteunen.

‘Luister’, zei de Koning van Spanje, ‘ik heb geen valse beloftes gedaan. Ik heb alleen maar laten zien dat politici ook maar gewone mensen zijn, die er wel eentje lusten. Hyperdemocratische turboparticipatie; TOGH?!’

‘En’, vroeg ik, ‘hoe denkt het gewone volk over Europa? ‘Tja, nogal diffuus weet je’, zei mijn collega, ‘Aan de ene kant willen ze de gulden terug, maar op vakantie vinden ze de euro wel handig. Daarnaast zouden ze een Europa dat beter samenwerkt prima vinden, zolang de Franse boeren de vinkentering minder subsidies krijgen. Oh ja, en men is wel superbang voor een Europeseoorlog als we er echt uitstappen.’ Op basis van deze heldere informatie formuleert de turboradicale partij voor hyperdemocratie zijn Europastandpunt.

Europastandpunt PvdR
Europa is een moloch geboren op de puinhopen van haat en oorlog. Een constructie derhalve waar wij vraagtekens bij plaatsen. Wordt er aan deze vraagtekens niet voldaan, dan mag wat de PvdR betreft een bom onder Europa.

1: De gulden moet terug; voor alle lidstaten (?).
2: Meer samenwerking is prima, maar men moet dan niet bang zijn voor oorlog (?).
3: De subsidies voor boeren, vooral Franse boeren, dienen met geweld afhandig gemaakt te worden (?).