PvdR op werkbezoek in achterbuurt

Vandaag was het dan zover: als afgevaardigde van de PvdR bezocht ik een achterbuurt. Ik moet u vertellen: het schokte mij. Ik kwam in een wijk terecht waar mensen totaal teneergeslagen wachtten op verrotting. ‘Hier moet iets gebeuren’, schoot er door mij heen, ‘DOE IETS!’

Onderdeel van het werkbezoek was een bezichting aan een driehoogachterwoning. In deze woning, nou ja eerder krot, trof ik een gezin aan dat in drie weken de afwas niet had gedaan. Niet dat men niet wilde afwassen, maar men had simpelweg de kracht niet meer: het was drie weken geleden, zo vertelde de vrouw des huizes mij, dat men een eenvoudige doch voedzame maaltijd had verorberd. Het onbrak het gezin aan liquide middelen. Afwassen had sowieso weinig zin gehad.

Ik stak steken, steken, steken de stakkers wat geld toe en pinkte een traantje weg, er schoot een brok in mijn keel. ‘Luister’, zei ik tegen die mensen, ‘er komt een tijd dat jullie ook een kip in de oven kenne douwe; heus!’ Het bezoek sterkte mij in de overtuiging dat dit land, mijn prachtige Nederland, waar ik trots op was, klaar is voor een partij die het Volk echt serieus neemt; een turboradicale partij voor hyperdemocratie. Dit land kan zoveel beter zal beter worden!